योगवासिष्ठYoga Vasishtha
हिन्दीEnglish

Nirvāṇa I, Chapter 122निर्वाण प्रकरण · सर्ग १२२

Book 6 of the Yoga Vasishtha, chapter 122 — 15 verses in Sanskrit, Devanagari and IAST, with a plain English and Hindi translation of every verse.

योग वासिष्ठ, निर्वाण प्रकरण, अध्याय 122 — हर श्लोक मूल संस्कृत में, साथ में सरल हिन्दी अर्थ और अंग्रेज़ी अनुवाद।

The English and Hindi are machine translations, not yet reviewed by a scholar.हिन्दी और अंग्रेज़ी मशीन-अनुवाद हैं, किसी विद्वान ने अभी जाँचे नहीं हैं। How they are madeये कैसे बने

16.122.1

मनुरुवाच । येन केनचिदाच्छन्नो येन केनचिदाशितः । यत्रक्वचनशायी च स सम्राडिव राजते ॥ १ ॥

manuruvāca | yena kenacidācchanno yena kenacidāśitaḥ | yatrakvacaśāyī ca sa samrāḍiva rājate || 1 ||

Manu said: One who is covered by anything, who eats anything, and who sleeps anywhere, he shines like an emperor.

मनु ने कहा: जो किसी भी चीज से ढका हुआ है, जो किसी भी चीज को खाता है, और जो कहीं भी सोता है, वह सम्राट की तरह चमकता है।

26.122.2

वर्णधर्माश्रमाचारशास्त्रयन्त्रणयोज्झितः । निर्गच्छति जगज्जालात्पञ्जरादिव केसरी ॥ २ ॥

varṇadharmāśramācāraśāstrayantrayojjhitaḥ | nirgacchati jagajjālātpañjarādiva kesarī || 2 ||

One who is free from the constraints of caste duties, stages of life, scriptural injunctions, and social norms, escapes from the worldly net like a lion from a cage.

जो जाति के कर्तव्यों, आश्रमों, शास्त्रीय नियमों और सामाजिक नियमों से मुक्त है, वह सिंह की तरह पिंजरे से बाहर निकलता है।

36.122.3

वाचामतीतविषयो विषयाशादशोज्झितः । कामप्युपगतः शोभां शरदीव नभस्तलम् ॥ ३ ॥

vācāmatītaviṣayo viṣayāśādaśojjhitaḥ | kāmapyupagataḥ śobhāṃ śaradīva nabhastalam || 3 ||

One who is beyond the reach of words, free from desires and attachments, and even if engaged in desires, shines with beauty like the autumn sky.

जो शब्दों की पहुंच से परे है, इच्छाओं और आसक्तियों से मुक्त है, और यदि इच्छाओं में लगा हुआ है तो भी शरद ऋतु के आकाश की तरह सुंदरता से चमकता है।

46.122.4

गम्भीरश्च प्रसन्नश्च गिराविव महाह्रदः । परानन्दरसाक्षुब्धो रमते स्वात्मनात्मनि ॥ ४ ॥

gambhīraśca prasannaśca girāviva mahāhradaḥ | parānandarasākṣubdho ramate svātmanātmani || 4 ||

One who is deep and serene like a great lake, and who is immersed in the bliss of the supreme joy, enjoys in the self by the self.

जो एक महान झील की तरह गहरा और शांत है, और जो परम आनंद के रस में डूबा हुआ है, वह अपने आप में अपने आप से आनंद लेता है।

56.122.5

सर्वकर्मफलत्यागी नित्यतृप्तो निराश्रयः । न पुण्येन न पापेन लिप्यते नेतरेण च ॥ ५ ॥

sarvakarmaphalatyāgī nityatṛpto nirāśrayaḥ | na puṇyena na pāpena lipyate netareṇa ca || 5 ||

One who has renounced the fruits of all actions, is always content, and has no support, is not affected by merit or demerit, nor by anything else.

जो सभी कर्मों के फलों का त्याग कर चुका है, हमेशा संतुष्ट है, और किसी भी सहारे के बिना है, वह पुण्य या पाप से प्रभावित नहीं होता, न ही किसी और चीज से।

66.122.6

स्फटिकः प्रतिबिम्बेन यथा याति न रञ्जनम् । तज्ज्ञः कर्मफलेनान्तस्तथा नायाति रञ्जनम् ॥ ६ ॥

sphaṭikaḥ pratibimbena yathā yāti na rañjanam | tajjñaḥ karmaphalena antastathā nāyāti rañjanam || 6 ||

Just as a crystal does not get colored by its reflection, similarly, the wise one does not get attached to the results of actions.

जैसे स्फटिक अपने प्रतिबिम्ब से रंगीन नहीं होता, वैसे ही ज्ञानी पुरुष कर्मफल से आसक्त नहीं होता।

76.122.7

विहरञ्जनतावृन्दे देहकर्तनपूजनैः । खेदाह्लादौ न जानाति प्रतिबिम्बगतैरिव ॥ ७ ॥

vihaṛjanatāvṛnde dehakartanapūjanaiḥ | khedāhlādau na jānāti pratibimbagatairiva || 7 ||

While enjoying in the company of people, through bodily actions and worship, he does not experience sorrow or joy, just like reflections.

जब वह लोगों के साथ विहार करता है, शरीर के कर्मों और पूजा से, वह दुःख या सुख का अनुभव नहीं करता, जैसे प्रतिबिम्ब होते हैं।

86.122.8

निःस्तोत्रो निर्विकारश्च पूज्यपूजाविवर्जितः । संयुक्तश्च वियुक्तश्च सर्वाचारनयक्रमैः ॥ ८ ॥

niḥstotro nirvikāraśca pūjyapūjāvivarjitaḥ | saṃyuktaśca viyuktaśca sarvācāranayakramaiḥ || 8 ||

He is without praise, without modifications, devoid of worship and being worshipped, united and separated, by all conducts and methods.

वह स्तुति से रहित है, विकार से रहित है, पूजा और पूजा करने से रहित है, सभी आचारों और नयक्रमों से संयुक्त और वियुक्त है।

96.122.9

तस्मान्नोद्विजते लोको लोकान्नोद्विजते च सः । रागद्वेषभयानन्दैस्त्यज्यतेऽपि च युज्यते ॥ ९ ॥

tasmānnodvijate loko lokānnodvijate ca saḥ | rāgadveṣabhayānandais tyajyate'pi ca yujyate || 9 ||

Therefore, the world does not disturb him, nor does he disturb the world. He renounces attachment, aversion, fear, and joy, yet he is engaged.

इसलिए, दुनिया उसे विचलित नहीं करती, न ही वह दुनिया को विचलित करता है। वह आसक्ति, घृणा, भय और आनंद को त्याग देता है, लेकिन फिर भी वह लगा हुआ है।

106.122.10

प्रमेये कस्यचिदपि न रोहति महाशयः । प्रमेयीक्रियते चापि बालेनाप्यदुराशयः ॥ १० ॥

prameye kasyacidapi na rohati mahāśayaḥ | prameyīkriyate cāpi bālenāpyadurāśayaḥ || 10 ||

The wise one does not get entangled in any object of knowledge. Even a child with a pure heart can perform actions without attachment.

ज्ञानी पुरुष कोई भी ज्ञेय वस्तु में उलझा नहीं होता। एक पवित्र हृदय वाला बच्चा भी आसक्ति से रहित कर्म कर सकता है।

116.122.11

तनुं त्यजतु वा तीर्थे श्वपचस्य गृहेऽपि वा । मा कदाचन वा राजन्वर्तमानेऽपि वा क्षणे ॥ ११ ॥

tanuṃ tyajatu vā tīrthe śvapacasya gṛhe'pi vā | mā kadācana vā rājanvartamāne'pi vā kṣaṇe || 11 ||

Whether one gives up the body in a holy place or in the house of a dog-eater, O king, one should never do so even for a moment.

चाहे कोई शरीर को तीर्थ में छोड़े या कुत्ते खाने वाले के घर में, हे राजा, कोई भी क्षण में भी ऐसा न करे।

126.122.12

ज्ञानसंप्राप्तिसमये मुक्तोऽसौ विगताशयः । अहंभ्रान्तिर्हि बन्धाय मोक्षो ज्ञानेन तत्क्षयः ॥ १२ ॥

jñānasampāptisamaye mukto'sau vigatāśayaḥ | ahaṃbhrāntirhi bandhāya mokṣo jñānena tatkṣayaḥ || 12 ||

At the time of attaining knowledge, one becomes free from desires. The delusion of 'I' is the cause of bondage, and liberation is the destruction of that delusion through knowledge.

ज्ञान प्राप्त होने के समय, वह इच्छाओं से मुक्त हो जाता है। 'मैं' की भ्रान्ति बंधन का कारण है, और मोक्ष उस भ्रान्ति का ज्ञान द्वारा नाश है।

136.122.13

स पूजनीयः स स्तुत्यो नमस्कार्यः स यत्नतः । स निरीक्ष्योऽभिवाद्यश्च विभूतिविभवैषिणा ॥ १३ ॥

sa pūjanīyaḥ sa stutyo namaskāryaḥ sa yatnataḥ | sa nirīkṣyo'bhivādyaśca vibhūtivibhavaiṣiṇā || 13 ||

He is to be worshipped, praised, and bowed down to with effort. He is to be looked upon and greeted by those who seek prosperity and glory.

उसकी पूजा की जानी चाहिए, उसकी स्तुति की जानी चाहिए, और उसे प्रयास से नमन किया जाना चाहिए। उसे देखा जाना चाहिए और उसे सम्मान से अभिवादन किया जाना चाहिए उन लोगों द्वारा जो समृद्धि और विभूति चाहते हैं।

146.122.14

न यज्ञतीर्थैर्न तपःप्रदानैरासाद्यते तत्परमं पवित्रम् । आसाद्यते क्षीणभवामयानां भक्त्या सतामात्मविदां यदङ्ग ॥ १४ ॥

na yajñatīrthairna tapḥpradānairāsādyate tatparamaṃ pavitram | āsādyate kṣīṇabhavāmayānāṃ bhaktyā satāmātmavidāṃ yadaṅga || 14 ||

That supreme purity cannot be attained by sacrifices, pilgrimages, austerities, or charities. It can only be attained by the devotion of those who are free from worldly desires and who are self-realized.

वह परम पवित्रता यज्ञों, तीर्थों, तपस्या या दान द्वारा नहीं प्राप्त होती। यह तब ही प्राप्त होती है जब संसारिक इच्छाओं से मुक्त होने वाले और आत्मज्ञानी लोगों की भक्ति से प्राप्त होती है।

156.122.15

श्रीवसिष्ठ उवाच । एवमुक्त्वा स भगवान्मनुर्ब्रह्मगृहं ययौ । इक्ष्वाकुरपि तां दृष्टिमवष्टभ्य स्थिरोऽभवत् ॥ १५ ॥

śrīvasiṣṭha uvāca | evamuktvā sa bhagavānmanurbrahmagṛhaṃ yayau | ikṣvākurapi tāṃ dṛṣṭimavaṣṭabhya sthiro'bhavat || 15 ||

Vasishtha said: Having spoken thus, that blessed Lord Manu went to the abode of Brahma. Ikshvaku also, having fixed his gaze, became steady.

वसिष्ठ ने कहा: ऐसा कहकर, वह भगवान् मनु ब्रह्मा के घर चले गए। इक्ष्वाकु भी, अपनी दृष्टि को स्थिर करके, स्थिर हो गए।