योगवासिष्ठYoga Vasishtha
हिन्दीEnglish

Nirvāṇa I, Chapter 69निर्वाण प्रकरण · सर्ग ६९

Book 6 of the Yoga Vasishtha, chapter 69 — 61 verses in Sanskrit, Devanagari and IAST, with a plain English and Hindi translation of every verse.

योग वासिष्ठ, निर्वाण प्रकरण, अध्याय 69 — हर श्लोक मूल संस्कृत में, साथ में सरल हिन्दी अर्थ और अंग्रेज़ी अनुवाद।

The English and Hindi are machine translations, not yet reviewed by a scholar.हिन्दी और अंग्रेज़ी मशीन-अनुवाद हैं, किसी विद्वान ने अभी जाँचे नहीं हैं। How they are madeये कैसे बने

16.69.1

श्रीराम उवाच । कुतः शतत्वमायातं रुद्राणां मुनिनायक । ये गणास्ते तु ये रुद्रा उत नेति वदाशु मे ॥ १ ॥

śrīrāma uvāca | kutaḥ śatatvamāyātaṃ rudrāṇāṃ munināyaka | ye gaṇāste tu ye rudrā uta neti vadāśu me || 1 ||

Shri Ram said, 'O Lord of the sages, from where did the hundred Rudras come? Are they the same as the Ganas or different? Please tell me quickly.'

श्री राम ने कहा, 'हे मुनिनायक, रुद्रों की सौ संख्या कहाँ से आई? ये गण वही रुद्र हैं या अलग? मुझे शीघ्र बताएँ।'

26.69.2

श्रीवसिष्ठ उवाच । स्वप्नानां भिक्षुणा दृष्टं शतं शतशरीरकम् । सर्वमुद्देशतो ज्ञातं तत उक्तं न तन्मया ॥ २ ॥

śrīvasiṣṭha uvāca | svapnānāṃ bhikṣuṇā dṛṣṭaṃ śataṃ śataśarīrakam | sarvamuddeśato jñātaṃ tata uktaṃ na tanmayā || 2 ||

Shri Vasishta said, 'A hundred forms were seen in dreams by a mendicant. Everything is known in summary, but it is not said by me.'

श्री वसिष्ठ ने कहा, 'एक भिक्षु ने स्वप्न में सौ रूप देखे। सब कुछ संक्षेप में जाना जाता है, लेकिन मैंने उसे नहीं कहा।'

36.69.3

य आकाराश्च ते स्वप्ने तत्तद्गणशतं स्मृतम् । तदेतद्रुद्रशतकं रुद्रा अपि गणा विधौ ॥ ३ ॥

ye ākārāśca te svapne tattadgaṇaśataṃ smṛtam | tadetadrudraśatakaṃ rudrā api gaṇā vidhau || 3 ||

Those forms seen in the dream are remembered as a hundred Ganas. This hundred is the Rudra hundred, and Rudras are also Ganas in creation.

स्वप्न में देखे गए वे रूप सौ गणों के रूप में स्मरण किए जाते हैं। यह सौ रुद्र सौ है, और रुद्र भी सृष्टि में गण हैं।

46.69.4

श्रीराम उवाच । एकस्माद्भगवंश्चित्तात्कथं चित्तशतं कृतम् । तत्स्वप्नकृतरुद्रेण दीपाद्दीपशतं यथा ॥ ४ ॥

śrīrāma uvāca | ekasmādbhagavaṃścittātkathaṃ cittaśataṃ kṛtam | tatsvapnakṛtaruḍreṇa dīpāddīpaśataṃ yathā || 4 ||

Shri Ram said, 'O Lord, how did a hundred thoughts arise from one mind? Just as a hundred lamps are lit from one lamp, so are a hundred Rudras created from one dream.'

श्री राम ने कहा, 'हे भगवन्, एक मन से सौ विचार कैसे उत्पन्न हुए? जैसे एक दीप से सौ दीप जलाए जाते हैं, वैसे ही एक स्वप्न से सौ रुद्र उत्पन्न होते हैं।'

56.69.5

श्रीवसिष्ठ उवाच । निरावरणसद्भावा यद्यथा कल्पयन्ति हि । तत्तथानुभवन्त्येव रसावरणसंविदः ॥ ५ ॥

śrīvasiṣṭha uvāca | nirāvaraṇasadbhāvā yadyathā kalpayanti hi | tattathānubhavantyeva rasāvaraṇasaṃvidaḥ || 5 ||

Shri Vasishta said, 'Those who have pure and unobstructed minds, whatever they imagine, they experience it as real, having the knowledge of the essence of taste.'

श्री वसिष्ठ ने कहा, 'जिनके मन पवित्र और अवरोध रहित हैं, वे जो कुछ भी कल्पना करते हैं, वे उसे सच मानते हैं, जिनके पास रस के ज्ञान की संविद है।'

66.69.6

सर्वात्मनः सर्वगत्वाद्यद्यथा यत्र भाव्यते । तथानुभूयते तत्र तत्तथा ज्ञतया धिया ॥ ६ ॥

sarvātmanaḥ sarvagatvādyadyathā yatra bhāvyate | tathānubhūyate tatra tattathā jñatayā dhiyā || 6 ||

Due to the omnipresence of the Supreme Self, whatever is to be experienced in a particular place is experienced there in that manner, and that is known by the intellect in that way.

सर्वशक्तिमान आत्मा की सर्वव्यापकता के कारण, जो कहीं भी होना है, वह उसी तरह से वहाँ अनुभव किया जाता है, और वह बुद्धि द्वारा उसी तरह से जाना जाता है।

76.69.7

श्रीराम उवाच । कपालमालाभरणो भस्मशाली दिगम्बरः । श्मशाननिलयो ब्रह्मन्कामुकश्च किमीश्वरः ॥ ७ ॥

śrīrāma uvāca | kapālamālābharaṇo bhasmaśālī digambaraḥ | śmaśānanilayo brahmannkāmukaśca kimīśvaraḥ || 7 ||

Sri Rama said: O Brahman, wearing a garland of skulls, covered in ashes, naked, dwelling in the cremation ground, and desirous, how can he be the Lord?

श्री राम ने कहा: हे ब्रह्मन्, खोपड़ियों की माला पहने, भस्म से लिपटे, नग्न, श्मशान में रहने वाले, और कामुक, वह ईश्वर कैसे हो सकता है?

86.69.8

श्रीवसिष्ठ उवाच । महेश्वराणां सिद्धानां जीवन्मुक्तशरीरिणाम् । न क्रियानियमोऽस्तीह स ह्यज्ञस्यैव कल्पितः ॥ ८ ॥

śrīvasiṣṭha uvāca | maheśvarāṇāṃ siddhānāṃ jīvanmuktasharīriṇām | na kriyāniyamo'stīha sa hyajñasyeva kalpitaḥ || 8 ||

Sri Vasistha said: For the great lords, the perfected ones, and those who are liberated while living, there is no rule of action here. It is indeed imagined by the ignorant.

श्री वसिष्ठ ने कहा: महान ईश्वरों, सिद्धों, और जीवन्मुक्त शरीरधारियों के लिए यहाँ कोई कर्म का नियम नहीं है। यह अज्ञानी द्वारा कल्पित है।

96.69.9

अज्ञस्तु दितचित्तत्वात्क्रियानियमनं विना । गच्छन्न्यायेन मात्स्येन परं दुःखं प्रयाति हि ॥ ९ ॥

ajñastu ditacittatvātkriyāniyamanaṃ vinā | gacchannyāyena mātsyena paraṃ duḥkhaṃ prayāti hi || 9 ||

The ignorant one, due to the impurity of the mind, without the discipline of action, going by the way of the fish, indeed attains great sorrow.

अज्ञानी, मन की अशुद्धि के कारण, कर्म के नियम के बिना, मछली के मार्ग से चलकर, वास्तव में बड़े दुःख को प्राप्त होता है।

106.69.10

सुज्ञास्त्विष्टेष्वनिष्टेषु न निमज्जन्ति वस्तुषु । यतेन्द्रियत्वाद्बुद्धत्वान्निर्वासनतया तथा ॥ १० ॥

sujñāstvaniṣṭeṣvananiṣṭeṣu na nimajjanti vastuṣu | yatendriyatvādbudhhatvānnirvāsanatayā tathā || 10 ||

The wise ones do not get immersed in desirable or undesirable things. They remain detached due to the control of the senses, wisdom, and the state of being free from desires.

बुद्धिमान लोग इच्छित या अनिच्छित चीजों में डूबे नहीं होते। वे इन्द्रिय निग्रह, बुद्धिमत्ता और इच्छाओं से मुक्त होने की अवस्था के कारण विरक्त रहते हैं।

116.69.11

काकतालीयवद्रूढां क्रियां कुर्वन्ति ते सदा । न कुर्वन्त्यपि वै किंचिन्नैषां क्वचिदपि ग्रहः ॥ ११ ॥

kākatālīyavadrūḍhāṃ kriyāṃ kurvanti te sadā | na kurvantyapi vai kiṃcinnaiṣāṃ kvacidapi grahaḥ || 11 ||

They always perform actions as if they are as steady as a crow's gaze, yet they do not do anything, and there is no attachment to them anywhere.

वे हमेशा कौए की दृष्टि की तरह स्थिर क्रियाएँ करते हैं, फिर भी वे कुछ नहीं करते हैं, और उनका कहीं भी कोई आसक्ति नहीं है।

126.69.12

काकतालीयतो विष्णुरेवंकर्मोदितः पुरा । एवंकर्मा त्रिनयन एवंकर्माम्बुजोद्भवः ॥ १२ ॥

kākatālīyato viṣṇurevaṃkarmōditaḥ purā | evaṃkarmā trinayana evaṃkarmāmbujōdbhavaḥ || 12 ||

In the past, Vishnu was inspired to act in this manner, as was the three-eyed Shiva and the lotus-born Brahma.

पूर्वकाल में, विष्णु इसी तरह कर्म करने के लिए प्रेरित हुए थे, जैसे कि त्रिनेत्र शिव और कमल से उत्पन्न ब्रह्मा थे।

136.69.13

न निन्द्यमस्ति नानिन्द्यं नोपादेयं न हेयता । न चात्मीयं न च परं कर्म ज्ञविषयं क्वचित् ॥ १३ ॥

na nindyamasti nānindyaṃ nopādeyaṃ na heyatā | na cātmīyaṃ na ca paraṃ karma jñaviṣayaṃ kvacit || 13 ||

There is nothing blameworthy or praiseworthy, nothing to be accepted or rejected, nothing that is one's own or another's; action is not within the realm of the knower anywhere.

कोई भी निंदनीय या प्रशंसनीय नहीं है, कोई भी ग्रहण करने योग्य या त्यागने योग्य नहीं है, कोई भी अपना या दूसरा नहीं है; कर्म ज्ञानी के क्षेत्र में कहीं भी नहीं है।

146.69.14

अग्न्यादीनां यथौष्ण्यादि सर्गादौ रूढिमागतम् । हरादीनां तथा कर्म द्विजातीनां च जातयः ॥ १४ ॥

agnyādīnāṃ yathauṣṇyādi sargādau rūḍhimāgatam | harādīnāṃ tathā karma dvijātīnāṃ ca jātayaḥ || 14 ||

Just as heat and other qualities are inherent in fire and other elements from the beginning of creation, so are the actions of Shiva and others, and the castes of the twice-born.

जैसे आग और अन्य तत्वों में गर्मी और अन्य गुण सृष्टि के आरंभ से ही निहित हैं, वैसे ही शिव और अन्य के कर्म और द्विजातियों की जातियाँ हैं।

156.69.15

सर्गे प्ररूढिमायाते संकेतवशतः पृथक् । अनुभूतिफलाश्चर्याः कल्पिताः कल्पिताः स्वयम् ॥ १५ ॥

sarge prarūḍhimāyāte saṃketavaśataḥ pṛthak | anubhūtiphalaścaryāḥ kalpitāḥ kalpitāḥ svayam || 15 ||

In creation, when steadfastness is established through conventions, the wondrous fruits of experience are imagined by oneself.

सृष्टि में, जब संकेतों द्वारा स्थिरता स्थापित होती है, तब अनुभूति के चमत्कारी फल स्वयं कल्पित होते हैं।

166.69.16

विदेहमुक्तविषयं तुर्यमौनमतो मया । नोक्तं तव परं मौनं सदेहस्य रघूद्वह ॥ १६ ॥

videhamuktaviṣayaṃ turyamaunamato mayā | noktaṃ tava paraṃ maunaṃ sadehasya raghūdvaha || 16 ||

I have spoken to you about the fourth state of silence, which is beyond the senses and the body. However, I have not spoken to you about the ultimate silence that is attained while still in the body, O Raghava.

मैंने आपको इन्द्रियों और शरीर से परे चौथी अवस्था के मौन के बारे में बताया है। फिर भी, मैंने आपको शरीर में रहते हुए प्राप्त होने वाले परम मौन के बारे में नहीं बताया है, हे रघुवंशी।

176.69.17

खादप्यतितरामच्छमात्माकाशं चिदात्मकम् । तत्ताप्राप्तिः परं श्रेयः सा कथं प्राप्यते श्रृणु ॥ १७ ॥

khādapyatitarāmacchamātmākāśaṃ cidātmakam | tattāprāptiḥ paraṃ śreyaḥ sā kathaṃ prāpyate śrṇu || 17 ||

The inner sky of the self, which is pure consciousness, is even more transparent than the sky. The attainment of that is the ultimate good. Listen to how it is attained.

आत्मा का अंतरिक्ष, जो शुद्ध चेतना है, आकाश से भी अधिक पारदर्शी है। उसकी प्राप्ति परम कल्याण है। सुनो, कैसे वह प्राप्त होती है।

186.69.18

सम्यग्ज्ञानावबोधेन नित्यमेकसमाधिना । संख्ययैवावबुद्धा ये ते स्मृताः सांख्ययोगिनः ॥ १८ ॥

samyagjñānāvabodhena nityamekasamādhinā | saṃkhyayaivāvabuddhā ye te smṛtāḥ sāṃkhyayoginaḥ || 18 ||

Those who are awakened by the correct knowledge and are always in a state of single-pointed concentration are known as Sankhya yogis.

जो लोग सही ज्ञान से जाग्रत होते हैं और हमेशा एकाग्र ध्यान में रहते हैं, वे सांख्य योगी कहलाते हैं।

196.69.19

प्राणाद्यनिलसंशान्तौ युक्त्या ये पदमागताः । अनामयमनाद्यन्तं ते स्मृता योगयोगिनः ॥ १९ ॥

prāṇādyanilasaṃśāntau yuktyā ye padamāgatāḥ | anāmayamanādyantaṃ te smṛtā yogayoginaḥ || 19 ||

Those who have attained the state of tranquility of the vital breaths and other winds through proper means are known as Yoga yogis. They are free from disease and have no beginning or end.

जो लोग उचित साधनों द्वारा प्राण और अन्य वायुओं की शांति की अवस्था प्राप्त करते हैं, वे योग योगी कहलाते हैं। वे रोगमुक्त होते हैं और उनका न आदि होता है न अंत।

206.69.20

उपादेयं तु सर्वेषां शान्तं पदमकृत्रिमम् । तत्केचित्संख्यया प्राप्ताः केचिद्योगेन देहतः ॥ २० ॥

upādeyaṃ tu sarveṣāṃ śāntaṃ padamakṛtrimam | tatkecit saṃkhyayā prāptāḥ kecidyogena dehataḥ || 20 ||

The peaceful, natural state is to be accepted by all. Some attain it through Sankhya, others through Yoga in the body.

शांत, स्वाभाविक अवस्था सभी के लिए स्वीकार्य है। कुछ लोग सांख्य से और कुछ लोग शरीर में योग से इसे प्राप्त करते हैं।

216.69.21

एकं सांख्यं च योगं च यः पश्यति स पश्यति । यत्सांख्यैः प्राप्यते स्थानं परं योगैस्तदेव हि ॥ २१ ॥

ekaṃ sāṃkhyam ca yogam ca yaḥ paśyati sa paśyati | yat sāṃkhyaiḥ prāpyate sthānaṃ paraṃ yogaiḥ tadeva hi || 21 ||

One who sees the unity of Sankhya and Yoga, sees the truth. The supreme state attained by Sankhya is the same as that attained by Yoga.

जो सांख्य और योग की एकता देखता है, वह सच्चाई को देखता है | सांख्य द्वारा प्राप्त होने वाला परम स्थान योग द्वारा भी वही है

226.69.22

यत्र प्राणमनोवृत्तिरत्यन्तं नोपलभ्यते । वासनावागुरोत्क्रान्ता तद्विद्धि परमं पदम् ॥ २२ ॥

yatra prāṇamano vṛttir atyantaṃ nopalabhyate | vāsanāvāgurotkraṇtā tadviddhi paramaṃ padam || 22 ||

Where the activities of the life force and the mind cease completely, and where the impressions of desires are transcended, know that to be the supreme state.

जहाँ प्राण और मन की गतिविधियाँ पूर्ण रूप से समाप्त हो जाती हैं, और जहाँ इच्छाओं की संस्कार उत्क्रांत हो जाते हैं, उसे परम स्थान समझो।

236.69.23

वासनां चित्तमेवाहुः कारणं तद्धि संसृतेः । तदकारणतामेति विलीयोभयकर्मसु ॥ २३ ॥

vāsanāṃ cittamevāhuḥ kāraṇaṃ taddhi saṃsṛteḥ | tadakāraṇatāmeti vilīyobhayakarmasu || 23 ||

The mind is said to be the cause of impressions, and that is the cause of transmigration. It attains causelessness when it dissolves in both actions.

मन को संस्कार का कारण कहा जाता है, और वह संसार का कारण है। वह निर्हेतुकता को प्राप्त होता है जब वह दोनों कर्मों में विलीन हो जाता है।

246.69.24

मनः पश्यति वै देहं बालो वेतालकं यथा । स्वात्मानं विलयं नीत्वा न भूयस्तं प्रपश्यति ॥ २४ ॥

manaḥ paśyati vai dehaṃ bālo vetālakaṃ yathā | svātmānaṃ vilayaṃ nītvā na bhūyastam prapaśyati || 24 ||

The mind sees the body as a child sees a ghost. Having dissolved the self, it does not see it again.

मन देह को उसी तरह देखता है जैसे बच्चा भूत को देखता है। स्वयं को विलीन करने के बाद, वह उसे फिर नहीं देखता।

256.69.25

मनो मुधैवाभ्युदितमसदेवानवेक्षणात् । स्वप्ने स्वमरणाकारं प्रेक्ष्यमाणं न विद्यते ॥ २५ ॥

mano mudhai vābhuditamasadevānavekṣaṇāt | svapne svamaraṇākāraṃ prekṣyamāṇaṃ na vidyate || 25 ||

The mind, being foolish and deluded, does not perceive the unreal due to lack of observation. In a dream, the form of one's own death is seen, but it does not exist.

मन, मूढ़ और भ्रांत होने के कारण, असत्य को अनदेखा करता है। स्वप्न में, अपने मृत्यु का रूप दिखाई देता है, लेकिन वह वास्तव में नहीं होता।

266.69.26

मनोभवस्तु संसारः क्व ममाहं क्व संततिः । उपदेश्योपदेशादिबन्धमोक्षौ च तत्कुतः ॥ २६ ॥

manobhavastu saṃsāraḥ kva mamāhaṃ kva saṃtatiḥ | upadeśyopadeśādibandhamokṣau ca tatkutaḥ || 26 ||

The world is indeed a creation of the mind | Where is my ego, where is my progeny? | From where do the bonds and liberation through teachings and instructions arise?

यह संसार मन की ही सृष्टि है | मेरा अहंकार कहाँ है, मेरी संतान कहाँ है? | उपदेश और शिक्षा से बंधन और मुक्ति कहाँ से आती है?

276.69.27

एकतत्त्वघनाभ्यासः प्राणानां विलयस्तथा । मनोविनिग्रहश्चेति मोक्षशब्दार्थसंग्रहः ॥ २७ ॥

ekatattvaghanābhyāsaḥ prāṇānāṃ vilayastathā | manovinigrahaśceti mokṣaśabdārthasaṃgrahaḥ || 27 ||

The practice of the dense truth of oneness, the dissolution of the life-breaths, and the restraint of the mind—this is the essence of the meaning of the word liberation.

एकता के घनीभूत सत्य का अभ्यास, प्राणों का विलय और मन का निग्रह—यही मुक्ति शब्द के अर्थ का सार है।

286.69.28

श्रीराम उवाच । यदि हि प्राणविलयो मुने मोक्षस्य कारणम् । मृता एव विमुच्यन्ते तन्मन्ये सर्वजन्तवः ॥ २८ ॥

śrīrāma uvāca | yadi hi prāṇavilayo mune mokṣasya kāraṇam | mṛtā eva vimucyante tanmanye sarvajantavaḥ || 28 ||

Sri Rama said: If indeed the dissolution of the life-breaths is the cause of liberation, O sage, then I think all beings are liberated upon death.

श्री राम ने कहा: यदि प्राणों का विलय ही मुक्ति का कारण है, हे मुनि, तो मैं समझता हूँ कि सभी जीव मरने पर मुक्त हो जाते हैं।

296.69.29

श्रीवसिष्ठ उवाच । त्रिष्वेतेषु प्रयोगेषु मनःप्रशमनं वरम् । साध्यं विद्धि तदेवाशु यथा भवति तच्छिवम् ॥ २९ ॥

śrīvasiṣṭha uvāca | triṣvetēṣu prayōgēṣu manaḥpraśamanaṃ varam | sādhyam viddhi tadēvāśu yathā bhavati tacchivam || 29 ||

Vasistha said: Among these three practices, the calming of the mind is the best. Know that to be the immediate goal, for it leads to the highest good.

वसिष्ठ ने कहा: इन तीनों अभ्यासों में, मन का शांत करना सबसे उत्तम है। उसे तुरंत लक्ष्य समझो, क्योंकि वह परम कल्याण की ओर ले जाता है।

306.69.30

यदा निर्वाणनं प्राणास्त्यजन्तीदं शरीरकम् । तदानुभूय तन्मात्रैर्यान्ति व्योमनि संगमम् ॥ ३० ॥

yadā nirvāṇanaṃ prāṇāstyajantīdaṃ śarīrakam | tadānubhūya tanmātrairyānti vyomani saṃgamam || 30 ||

When the life-breaths abandon this body and experience their subtle elements, they merge into the sky.

जब प्राण इस शरीर को छोड़ देते हैं और अपने सूक्ष्म तत्वों का अनुभव करते हैं, तब वे आकाश में विलीन हो जाते हैं।

316.69.31

वासनासात्मकान्येव विद्धि तन्मात्रकाणि वै । तदात्मकैर्मनोवद्भिः प्राणैः श्लिष्यन्ति नेतरैः ॥ ३१ ॥

vāsanāsātmakānyeva vidhi tanmātrakāṇi vai | tadātmakairmanovadbhiḥ prāṇaiḥ śliṣyanti netaraiḥ || 31 ||

Know that the subtle elements are indeed of the nature of desires | They are connected with the pranas that are of the nature of the mind, not with others

जान लो कि सूक्ष्म तत्व वासनाओं के स्वभाव के हैं | वे मन के स्वभाव वाले प्राणों से जुड़े हैं, दूसरों से नहीं

326.69.32

सवासनास्तूत्पद्यन्ते प्राणा मुञ्चन्ति देहकम् । तद्व्योमवायुसंश्लेषं यान्ति दुःखाय गन्धवत् ॥ ३२ ॥

savāsanāstūtpadyante prāṇā muñcanti dehakam | tadvyomavāyusaṃśleṣaṃ yānti duḥkhāya gandhavat || 32 ||

Those with desires arise | The pranas leave the body | They go to the union with the sky and air, like a smell, for suffering

वासनाओं वाले उत्पन्न होते हैं | प्राण शरीर को छोड़ देते हैं | वे आकाश और वायु के संयोग में जाते हैं, गंध की तरह, दुःख के लिए

336.69.33

मनः साम्बुरिवाम्भोधौ न शाम्यति सवासनम् । नामनस्काः संभवन्ति प्राणाः सूर्य इव त्विषः ॥ ३३ ॥

manaḥ sāmburivāmbhodhau na śāmyati savāsanam | nāmanaskāḥ saṃbhavanti prāṇāḥ sūrya iva tviṣaḥ || 33 ||

The mind does not find peace in the ocean of desires | The pranas do not arise without the mind, like the sun without light

मन वासनाओं के समुद्र में शांति नहीं पाता | प्राण मन के बिना उत्पन्न नहीं होते, जैसे सूर्य बिना प्रकाश के

346.69.34

न जहाति मनः प्राणान्विना ज्ञानेन कर्हिचित् । तृणान्तरेणैव विना तृणाङ्गमिव तित्तिरिः ॥ ३४ ॥

na jahāti manaḥ prāṇānvinā jñānena karhicit | tṛṇāntareṇaiva vinā tṛṇāṅgamiva tittiriḥ || 34 ||

The mind does not abandon the pranas without knowledge at any time | Like a partridge without grass

मन कभी भी ज्ञान के बिना प्राणों को नहीं छोड़ता | जैसे तित्तिरि पक्षी घास के बिना

356.69.35

ज्ञानादवासनीभावं स्वनाशं प्राप्नुयान्मनः । प्राणात्स्पदं च नादत्ते ततः शान्तिर्हि शिष्यते ॥ ३५ ॥

jñānādavāsanībhāvaṃ svanāśaṃ prāpnuyānmanaḥ | prāṇātspadaṃ ca nādatte tataḥ śāntirhi śiṣyate || 35 ||

Through knowledge, the mind attains the state of being without desires and its own destruction | It does not take the position of the pranas, hence peace is left

ज्ञान से, मन वासनारहित अवस्था और अपने विनाश को प्राप्त करता है | वह प्राणों की स्थिति नहीं लेता, इसलिए शांति बची रहती है

366.69.36

ज्ञानात्सर्वपदार्थानामसत्त्वं समुदेत्यलम्ततोऽङ्ग वासनानाशाद्वियोगः प्राणचेतसोः ॥ ३६ ॥

jñānātsarvapadārthānāmasattvaṃ samudetyalamtato'ṅga vāsanānāśādviyogaḥ prāṇacetasoḥ || 36 ||

From knowledge, the unreality of all objects arises, and then from the destruction of latent impressions, there is a separation of the vital breath and the mind.

ज्ञान से सभी वस्तुओं की असत्यता उत्पन्न होती है, और तब संस्कारों के नाश से प्राण और मन का वियोग होता है।

376.69.37

ततो न पश्यति मनः प्रशान्तं देहतां पुनःस्वनाशेन पदं प्राप्तं वासनैव मनो विदुः ॥ ३७ ॥

tato na paśyati manaḥ praśāntaṃ dehatāṃ punaḥsvanāśena padaṃ prāptaṃ vāsanaiva mano viduḥ || 37 ||

Then the mind does not see the peaceful state of the body, and by its own destruction, it attains the state, and the mind is known only by its impressions.

तब मन शांत शरीर की अवस्था नहीं देखता, और अपने नाश से अवस्था प्राप्त होता है, और मन केवल अपने संस्कारों से जाना जाता है।

386.69.38

चेतो हि वासनामात्रं तदभावे परं पदम्तत्त्वं संपद्यते ज्ञानं ज्ञानमाहुर्विचारणम् ॥ ३८ ॥

ceto hi vāsanāmātraṃ tadabhāve paraṃ padamtattvaṃ saṃpadyate jñānaṃ jñānamāhurvicāraṇam || 38 ||

The mind is indeed only impressions, and in their absence, the supreme state is attained, and the truth is realized through knowledge, and knowledge is said to be inquiry.

मन वास्तव में केवल संस्कार है, और उनके अभाव में परम अवस्था प्राप्त होती है, और ज्ञान से सत्य का बोध होता है, और ज्ञान को विचारण कहा जाता है।

396.69.39

इत्यस्याः संसृते राम पर्यन्तः संप्रवर्ततेस्वयं विवेकमात्रेण रज्जुसर्पभ्रमाकृतेः ॥ ३९ ॥

ityasyāḥ saṃsṛte rāma paryantaḥ saṃpravartatesvayaṃ vivekamātreṇa rajjusarpabhramākṛteḥ || 39 ||

Thus, O Rama, this cycle of transmigration extends to its end, by itself, through mere discrimination, like the illusion of a snake in a rope.

इस प्रकार, हे राम, यह पुनर्जन्म का चक्र अपने अंत तक फैलता है, केवल विवेक से, जैसे रस्सी में सांप का भ्रम।

406.69.40

एकार्थाभ्यासनप्राणरोधचेतःपरिक्षयाःएकस्मिन्नेव संसिद्धे संसिद्ध्यन्ति परस्परम् ॥ ४० ॥

ekārthābhyasanaprāṇarodhacetaḥparikṣayāḥekasminneva saṃsiddhe saṃsiddhyanti parasparam || 40 ||

Through the practice of single-pointed focus, control of the breath, and the exhaustion of the mind, one attains perfection in one, and thereby all attain perfection together.

एकाग्रता के अभ्यास, प्राण की नियंत्रण और मन की थकान से, एक में संपूर्णता प्राप्त होती है, और उससे सभी एक दूसरे से संपूर्णता प्राप्त होते हैं।

416.69.41

तालवृन्तस्य संस्पन्दे शान्ते शान्तो यथानिलःप्राणानिलपरिस्पन्दे शान्ते शान्तं तथा मनः ॥ ४१ ॥

tālavṛntasya saṃspande śānte śānto yathānilaḥprāṇānilaparispande śānte śāntaṃ tathā manaḥ || 41 ||

Just as the wind becomes calm when the leaves of the palm tree are still, so does the mind become calm when the breath is still.

जैसे ताड़ के पत्ते शान्त होने पर हवा शान्त हो जाती है, वैसे ही प्राणवायु शान्त होने पर मन शान्त हो जाता है।

426.69.42

प्राणः शरीरविलये प्रयाति व्योमवायुताम्यथा वासितमेवेदं सर्वं पश्यति तत्र वा ॥ ४२ ॥

prāṇaḥ śarīravilaye prayāti vyomavāyutāmyathā vāsitamevedaṃ sarvaṃ paśyati tatra vā || 42 ||

When the body dissolves, the breath merges with the cosmic wind. Thus, the one who is established in this state sees everything as it is.

जब शरीर विलीन हो जाता है, तो प्राण ब्रह्मांडीय हवा में मिल जाता है। इस प्रकार, जो इस अवस्था में स्थित है, वह सब कुछ जैसा है वैसा ही देखता है।

436.69.43

यथा विदेहाः पश्यन्ति प्राणा व्योमनि देहकम्समनस्कास्तथाचारं सर्वं चानुभवन्ति ते ॥ ४३ ॥

yathā videhāḥ paśyanti prāṇā vyomani dehakamsamanaskāstathācāraṃ sarvaṃ cānubhavanti te || 43 ||

Just as the disembodied beings see the breaths in the sky, so do those who are without desires experience everything.

जैसे शरीररहित प्राणी आकाश में प्राणों को देखते हैं, वैसे ही जो इच्छारहित हैं, वे सब कुछ अनुभव करते हैं।

446.69.44

शान्ते वातपरिस्पन्दे यथा गन्धः प्रशाम्यतितथा शान्ते मनःस्पन्दे शाम्यन्ति प्राणवायवः ॥ ४४ ॥

śānte vātaparispande yathā gandhaḥ praśāmyatitathā śānte manaḥspande śāmyanti prāṇavāyavaḥ || 44 ||

Just as the fragrance subsides when the wind is still, so do the breaths become calm when the mind is still.

जैसे हवा शान्त होने पर सुगंध शान्त हो जाती है, वैसे ही मन शान्त होने पर प्राणवायु शान्त हो जाती है।

456.69.45

अविनाभाविनी नित्यं जन्तूनां प्राणचेतसीकुसुमामोदवन्मिश्रे तिलतैले इव स्थिते ॥ ४५ ॥

avinābhāvinī nityaṃ jantūnāṃ prāṇacetasīkusumāmodavanmiśre tilataile iva sthite || 45 ||

Always inseparable, the life force and consciousness of beings are established like the fragrance in the oil of sesame seeds.

हमेशा अविभाज्य, जीवों की प्राणशक्ति और चेतना तिल के तेल में सुगंध की तरह स्थित है।

466.69.46

मनसः स्पन्दनं प्राणः प्राणस्य स्पन्दनं मनः । एतौ विहरतो नित्यमन्योन्यं रथसारथी ॥ ४६ ॥

manasaḥ spandanaṃ prāṇaḥ prāṇasya spandanaṃ manaḥ | etau viharato nityamanyonyaṃ rathasārathī || 46 ||

The mind is the movement of the breath, and the breath is the movement of the mind. These two constantly move together like a chariot and its driver.

मन प्राण का स्पन्दन है, और प्राण मन का स्पन्दन है। ये दोनों एक-दूसरे के साथ निरंतर घूमते रहते हैं, जैसे रथ और सारथी।

476.69.47

आधाराधेयवच्चैतावेकाभावे विनश्यतः । कुरुतश्च स्वनाशेन कार्यं मोक्षाख्यमुत्तमम् ॥ ४७ ॥

ādhārādheyavaccaitāvekābhāve vinaśyataḥ | kurutaśca svanāśena kāryaṃ mokṣākhyamuttamam || 47 ||

Just as a support and the supported perish together, by destroying themselves, they accomplish the supreme task known as liberation.

जैसे आधार और आधेय एक साथ नष्ट हो जाते हैं, वैसे ही स्वयं को नष्ट करके, वे मोक्ष नामक उत्तम कार्य को पूरा करते हैं।

486.69.48

एकतत्त्वघनाभ्यासाच्छान्तं शाम्यत्यलं मनः । तल्लीनत्वात्स्वभावस्य तेन प्राणोऽपि शाम्यति ॥ ४८ ॥

ekatattvaghanābhyāsācchāntaṃ śāmyatyalam manaḥ | tallīnatvātsvabhāvasya tena prāṇo'pi śāmyati || 48 ||

Through the practice of the dense reality of oneness, the mind becomes calm and peaceful. Due to the absorption of its nature, the breath also becomes calm.

एकता की घनी वास्तविकता के अभ्यास से मन शांत और शांत हो जाता है। अपने स्वभाव के लीन होने से, प्राण भी शांत हो जाता है।

496.69.49

विचार्य यदनन्तात्मतत्त्वं तन्मयतां नय । मनस्ततस्तल्लयेन तदेव भवति स्थिरम् ॥ ४९ ॥

vicārya yadanantātmatattvaṃ tanmayatāṃ naya | manastatastalleyena tadeva bhavati sthiram || 49 ||

By contemplating the infinite nature of the self, lead the mind to that state. Then, through absorption in that state, the mind becomes stable.

अनंत आत्मा के तत्त्व का विचार करके, मन को उसी अवस्था में ले जाएँ। फिर, उस अवस्था में लीन होने से, मन स्थिर हो जाता है।

506.69.50

यदेवातितरां श्रेयोऽनुपलम्भोपलम्भयोः । द्वयोरप्यसतोस्तत्र शेषे वापि स्थिरो भव ॥ ५० ॥

yadevātitarāṃ śreyo'nupalambhopalambhayoḥ | dvayorapyasatos tatra śeṣe vāpi sthiro bhava || 50 ||

Whatever is the greatest good beyond perception and non-perception, remain steadfast in that, even if both are non-existent.

जो कुछ भी अनुभव और अननुभव से परे उत्तम है, उसमें स्थिर रहें, चाहे दोनों ही असत् हों।

516.69.51

एकस्मिन्सुदृढे तत्त्वे तावद्भावं विभावयेत् । भावोऽभावत्वमायाति स्वभ्यासाद्यावदाततम् ॥ ५१ ॥

ekasminsudṛḍhe tattve tāvadbhāvaṃ vibhāvayet | bhāvo'bhāvatvamāyāti svabhyāsādyāvadātatam || 51 ||

One should meditate on the firm reality as long as it exists. Through constant practice, the existence transforms into non-existence.

एक सुदृढ तत्त्व पर तब तक ध्यान करें जब तक वह अस्तित्व में है | अभ्यास से अस्तित्व अनस्तित्व में परिवर्तित हो जाता है।

526.69.52

प्रत्याहारवतां चेतः स्वयं भोग्यक्षयादिव । विलीयते सह प्राणैः परमेवावशिष्यते ॥ ५२ ॥

pratyāhāravatāṃ cetaḥ svayaṃ bhogyakṣayādiva | vilīyate saha prāṇaiḥ paramevāvaśiṣyate || 52 ||

The mind of those who practice withdrawal becomes absorbed as if the enjoyment is exhausted. It dissolves along with the vital breaths, leaving only the supreme.

जिनका मन प्रत्याहार करता है, वह भोग के क्षय के समान विलीन हो जाता है | यह प्राणों के साथ विलीन हो जाता है और केवल परम ही शेष रहता है।

536.69.53

यदेकतानं भवति चेतस्तद्भवति क्षणात् । शान्ताशेषविशेषौघं चिराभ्यासस्वभावतः ॥ ५३ ॥

yadekatānaṃ bhavati cetastadbhavati kṣaṇāt | śāntāśeṣaviśeṣaughaṃ cirābhyāsasvabhāvataḥ || 53 ||

When the mind becomes one-pointed, it immediately becomes calm and free from all distinctions due to the nature of long practice.

जब मन एकाग्र हो जाता है, तो वह तुरंत शांत और सभी भेदों से मुक्त हो जाता है, जो लंबे अभ्यास के स्वभाव से होता है।

546.69.54

अविद्येयं तु नास्तीति बुद्ध्वा युक्तियुतं धिया । ज्ञानादेव परावाप्तिस्तदभ्यासस्ततः परम् ॥ ५४ ॥

avidyeyaṃ tu nāstīti buddhvā yuktiyutaṃ dhiyā | jñānādeva parāvāptistadabhyāsastataḥ param || 54 ||

Realizing with logical reasoning that this ignorance does not exist, the highest attainment comes from knowledge itself, and then the practice of that knowledge.

युक्तियुक्त बुद्धि से यह जानकर कि यह अज्ञान नहीं है, ज्ञान से ही परम प्राप्ति होती है, और फिर उस ज्ञान का अभ्यास।

556.69.55

चित्ते शान्ते शाम्यतीयं संसारमृगतृष्णिका । जरामुपगते मेघे मिहिका तन्मयी यथा ॥ ५५ ॥

citte śānte śāmyatīyaṃ saṃsāramṛgatṛṣṇikā | jarāmupagate megha mi hikā tanmayī yathā || 55 ||

When the mind is calm, the thirst for worldly desires subsides, just as a female deer's thirst subsides when it sees a mirage as water.

जब मन शांत होता है, तो संसार की तृष्णा शांत हो जाती है, जैसे मृग की तृष्णा मेघ को जल समझकर शांत हो जाती है।

566.69.56

चित्तमात्रमविद्येति कुरु तेनैव तत्क्षयम् । तद्रूपं राम चित्तात्मा नाभावो हि परं पदम् ॥ ५६ ॥

cittamātramavidyeti kuru tenaiva tatkṣayam | tadrūpaṃ rāma cittātmā nābhāvo hi paraṃ padam || 56 ||

The mind alone is ignorance; destroy it by the mind itself. That form, O Rama, is the self of the mind; there is no absence, indeed, of the supreme state.

मन ही अज्ञान है; मन से ही उसे नष्ट करो। वह रूप, हे राम, मन का आत्मा है; वास्तव में, परम पद का अभाव नहीं है।

576.69.57

मुहूर्तमेव निर्वाणं यदि चेतः परे पदे । तत्तत्परिणतं विद्धि तत्रैवास्वादमागतम् ॥ ५७ ॥

muhūrtameva nirvāṇaṃ yadi cetaḥ pare pade | tattatpariṇataṃ viddhi tatraivāsvādamāgatam || 57 ||

If the mind attains liberation even for a moment in the supreme state, know that it has reached the highest perfection and enjoys bliss there.

यदि मन परम पद में एक क्षण के लिए भी मुक्ति प्राप्त करता है, तो जान लो कि वह उच्चतम पूर्णता प्राप्त कर चुका है और वहाँ आनंद का अनुभव करता है।

586.69.58

यदि सांख्येन विश्रान्तं चेतो योगेन वापि ते । क्षणं तत्सत्त्वतां यातं न भूय इह जायते ॥ ५८ ॥

yadi sāṃkhyena viśrāntaṃ ceto yogena vāpi te | kṣaṇaṃ tatsattvatāṃ yātaṃ na bhūya iha jāyate || 58 ||

If the mind finds rest through Sankhya or Yoga, even for a moment, it attains true existence and is not born again in this world.

यदि मन सांख्य या योग द्वारा विश्राम पाता है, तो एक क्षण के लिए भी वह सत्त्वता प्राप्त करता है और इस संसार में फिर से जन्म नहीं लेता।

596.69.59

चेतो विगलिताविद्यं सत्त्वशब्देन कथ्यते । दग्धसंसारबीजं तन्न ददात्यन्तरं पुनः ॥ ५९ ॥

ceto vigalitāvidyaṃ sattvaśabdena kathyate | dagdhasaṃsārabījaṃ tannadadātyantaraṃ punaḥ || 59 ||

The mind that is free from ignorance is called by the term 'sattva'. That which has burned the seed of worldly existence does not give rise to it again.

जो मन अज्ञान से मुक्त है, उसे 'सत्त्व' शब्द से कहा जाता है। जो संसार के बीज को जला देता है, वह फिर से उसे उत्पन्न नहीं करता।

606.69.60

कश्चिद्विगलिताविद्यः सत्त्वस्थः शान्तवासनः । परं शून्योपमं सद्यो ज्योतिः पश्यति शाम्यति ॥ ६० ॥

kaścidvigalitāvidyaḥ sattvasthaḥ śāntavāsanaḥ | paraṃ śūnyopamaṃ sadyo jyotiḥ paśyati śāmyati || 60 ||

Someone who is free from ignorance, established in sattva, with peaceful tendencies, sees the supreme light, which is like emptiness, immediately and becomes calm.

जो अज्ञान से मुक्त है, सत्त्व में स्थित है, शांत वासनाओं वाला है, वह परम प्रकाश को देखता है, जो शून्य के समान है, तुरंत और शांत हो जाता है।

616.69.61

विगलितात्मपदं विगलन्मनः सुभग सत्त्वमितीह हि कथ्यते । न पुनरेति कलामलिनं पदं कनकतामिव ताम्रमुपागतम् ॥ ६१ ॥

vigalitātmapadaṃ vigalanmanaḥ subhaga sattvamitīha hi kathyate | na punareti kalāmalinaṃ padaṃ kanakatāmiva tāmramupāgatam || 61 ||

The state of a dissolved self and a dissolving mind is indeed considered auspicious and pure here. Just as copper, upon attaining the state of gold, does not return to its impure state.

यहाँ विलीन आत्मा और विलीन होता मन सुंदर और शुद्ध माना जाता है। जैसे तांबा सोने की अवस्था को प्राप्त करने के बाद अपनी अशुद्ध अवस्था में वापस नहीं आता।